Feest bij Woongroep Het Hoefijzer
U kent het ongetwijfeld allemaal: het markante maar vriendelijk ogende gebouw aan de Torricellistraat, tussen het speelveld aan de Buys Ballotstraat en de Comeniusschool. Daar vierde de woongroep voor ouderen (die het complex bewoont) in mei haar twintigste verjaardag met een open dag. Een geweldig succes. Meer dan tachtig bezoekers van heinde en verre waren naar Apeldoorn gekomen om het feest mee te vieren, of uit nieuwsgierigheid. Reden genoeg voor een interview met voorzitter Herman Velthuis.
Is een woongroep iets voor iedereen?
Gesprekken tussen mensen over wonen en ouder worden bracht destijds de oorspronkelijke bewoners bij elkaar. Ze hadden behoefte om lang zelfstandig te blijven én om niet te vereenzamen. Ze gingen er wonen voor de gezelligheid en om samen dingen te doen zoals uitgaan.
Lid zijn van een woongroep brengt ook enkele verplichtingen mee. De gemeenschappelijke ruimte moet schoon gehouden worden. De binnentuin – de voorbijganger ziet alleen de buitentuin, maar het Hoefijzer omvat ook een heel royale binnentuin – vraagt regelmatig onderhoud. Wie daartoe in staat is, wordt geacht een bijdrage te leveren. Eens in de twee maanden is er een vergadering over gemeenschappelijke zaken waarbij iedereen aanwezig dient te zijn. Een woongroep is niet vrijblijvend. Niemand is verplicht gezamenlijk koffie te drinken, maar zo nu en dan je neus laten zien wordt wel op prijs gesteld.
Je moet dus wel een zekere geschiktheid hebben voor deze woonvorm. Een misverstand is dat de groep voor elkaar zorgt. Als een lid bij voorbeeld gaat dementeren neemt de familie de zorg op zich of indien nodig professionele hulpverleners. Maar voor iemand met een griepje worden boodschappen gedaan.
Wie doen er mee?
Woningcorporatie Ons Huis is eigenaar van het gebouw, de leden zijn huurders. Wie mee wil doen moet minimaal 55 jaar zijn en in aanmerking komen voor sociale huur. In totaal zijn er 13 woningen en de groep kan dus 26 leden tellen. Zo begon het ook. Maar het proces van veroudering ging het Hoefijzer niet voorbij, mensen overleden. Nu wonen er nog vier echtparen, acht alleenstaande vrouwen en één alleenstaande man. Van de oorspronkelijke groep zijn er nog zeven mensen over.
Als een woning leeg komt te staan is het in eerste instantie aan de groep om nieuwe bewoners te selecteren. Men doet zijn best om potentiële deelnemers vroegtijdig te interesseren. Mocht dat na enige tijd niet lukken, dan heeft Ons Huis het recht zelf te verhuren. Dat is nog niet voorgekomen. Het blijft natuurlijk zaak erop te letten dat aanvoer van jong bloed de gemeenschap in stand houdt. Dat is overigens voor iedere woongroep voor ouderen in Nederland een zorg. Er zijn steeds meer van zulke groepen. Ze zijn zelfs landelijk verenigd en Het Hoefijzer levert ook op dat niveau zijn bijdrage: een van de bewoners is secretaris van het provinciaal bestuur.
Zoet en zuur
Samen dingen doen is prettig. Met mensen omgaan die eenzelfde levensstijl volgen is prettig. Het is fijn als je bij een licht griepje of iets dergelijks een beroep op elkaar kunt doen, zeker als de kinderen niet om de hoek wonen. En zeker als dat gepaard gaat met een grote mate van persoonlijke vrijheid: je hoeft heel weinig. Er is een grote mate van veiligheid en geborgenheid.
Toch moet je jezelf wel open stellen voor contact met je medebewoners. Wie van nature weinig sociaal is, wordt hier geen ander mens. Wie graag verzorgd wil worden hoort in een woongroep niet thuis. Zelfredzaamheid is het kernwoord in de wervingsfolder van Het Hoefijzer. Het is ook geen club van gelijkgezinden. Daarom is er de stilzwijgende afspraak om in de gemeenschappelijke ruimte niet over politiek en geloof te praten. Wat mensen in hun eigen woning doen is uiteraard hun eigen zaak.
Herman Velthuis
Voorzitter van Het Hoefijzer
Laatst bijgewerkt: 10-10-2009